Mazowiecki Gravel 2026 – MG120

Stało się. Wziąłem udział w swoim pierwszym wyścigu gravelowym na dystansie ponad 100 kilometrów. Szaleństwo? Być może. Dla mnie był to jednak przede wszystkim sposób na przełamanie własnych barier i sprawdzenie, czy dam radę ukończyć tak wymagającą trasę. Najważniejsze było jednak coś zupełnie innego: dobra zabawa, radość z jazdy oraz odkrywanie nowych miejsc na rowerze.

Skąd pomysł na wyścigi?

Na wstępie muszę sobie odpowiedzieć na pytanie skąd w ogóle pomysł na start w wyścigu? Otóż sprawa jest prosta. Naoglądałem się na YouTube relacji z wyścigów i imprez gravelowych, oglądanych przez tysiące rowerowych pasjonatów. Czemu Mazowiecki Gravel? Ponieważ jest to impreza organizowana na Mazowszu a start edycji 2026 odbywa się w Warce czyli dosyć blisko. Trasa jak dla mnie spora ale również z małą ilością przewyższeń więc jest szansa że udźwignę ten ciężar. Plan na wyścig był dosyć prosty. Ukończyć go! Nie liczył się czas czy zdobyte miejsce. Liczyła się dobra zabawa, dreszczyk emocji związany z samą formą wyścigową, jazda razem z innymi zakręconymi na tym punkcie ludźmi i to jeszcze w sposób zorganizowany i przygotowany przez doświadczonych ludzi. Czy coś mogło pójść nie tak?

Przygotowania do MG120

Przygotowania do wyścigu były na dwóch frontach. Przede wszystkim sam musiałem się przygotować na taki wysiłek. Od długiego czasu chodzę na spinning na zajęcia Keiser Cycling. To właśnie tam budowałem podstawową wytrzymałość przed pierwszym startem na dłuższym dystansie. Czy to poprawiło moją wydolność i siłę? To się okaże 🙂 Drugim aspektem jest rower. Tu postawiłem dosyć odważnie. Dosłownie miesiąc wcześniej kupiłem swojego wymarzonego gravela, czyli Trek Checkpoint ALR 5 Gen 3. O samym rowerze napisałem już osobny artykuł. Link tutaj.

Tym rowerem postanowiłem wystartować w zawodach. Dlaczego to było odważne? Ponieważ rowerem przejechałem jakieś 180 km od zakupu i jeszcze się poznajemy. Rower w konfiguracji fabrycznej. Jedynie co to doposażyłem go w torbę podsiodłową z zestawem naprawczym oraz torbę na przekąski i telefon i inne drobiazgi na ramie. O torbach planuję niedługo napisać osobny artykuł więc będzie można co nieco poczytać na ten temat. Wracając do odwagi – dystans 120km do pokonania na nowym rowerze zakrawało o lekkie szaleństwo. Głowa była spokojna bo dosłownie 2 tygodnie przed startem pojechałem na najdłuższą moją trasę czyli pierwszą w życiu stówkę. Skoro to mi się udało to 120 tez dam radę… prawda?

Start MG120

Dystans 120 to najkrótszy dystans tego wyścigu. No dobrze, jest jeszcze dystans „Specjał 80” no ale jak się bawić to się bawić. Prognozy pogody zapowiadały idealny dzień do jazdy. Szybko okazało się jednak, że słoneczna aura będzie jednocześnie największym przeciwnikiem wielu zawodników. Ale czego innego można się spodziewać skoro impreza odbywa się w czerwcu.

Jak było na trasie MG120

Gorące słońce znacząco wysuszyło leśne ścieżki do tego stopnia, że powstała niesamowita piaskownica. Nic przyjemnego ale walczyłem dzielnie. Walczyłem i niestety piaski mnie pokonały. Zaliczyłem pierwszą glebę. Wywrotka musiała być na tyle spektakularna, że mój licznik Garmin włączył alarm wypadkowy. Podniosłem się, otrzepałem z piachu i po szybkiej weryfikacji sytuacji najbardziej ucierpiała moja godność (bo oczywiście nie byłem wtedy sam na trasie) ale jak się później okazało moja klamkomanetka miała problem z prawidłowym działaniem. Przez chwilę przerzutka była zablokowana ale udało się ją doprowadzić do stanu użyteczności aczkolwiek trzeba było jej trochę pomóc. No co zrobić – do mety jeszcze drugie tyle.

Nie ma co się poddawać. Trasa bardzo ciekawa, malownicza tylko te piachy… Na trasie było w sumie wszystko. Piękne widoki, trochę szutrów premium, trochę szybkich asfaltów gdzie można było odetchnąć i dać odpocząć zmęczonym dłoniom i plecom. W końcu udało się dotrzeć do pitstopu zapewnionego przez organizatora. Pyszne jedzonko, ciasta, ciasteczka, woda z cytryną czy kompot uprzyjemnił odpoczynek. Zbawienny okazał się zraszacz wodny który zastąpił prysznic. Ochłoda na chwilę ponieważ rozgrzane ciało i lampa z nieba powodowała, że woda szybko odparowywała. Z tyłu głowy siedzi myśl że to nadal wyścig więc pora było uzupełnić bidony, rozpuścić izotonik i ruszyć w drogę.

Pierwsze kryzysy Mazowieckiego Gravela

Dalej jechało się stabilnie i momentami ciężko bo zmęczenie i pogoda dawała o sobie znaki. Oczywiście pojawiło się wiele zwątpień i w głowie jedna myśl wypowiadana momentami na głos słowami „na ch*j mi to było?!”, ale jechałem dalej. Nie tylko ja miałem takie zdanie ale to już na inną opowieść.

Pod koniec dogoniłem kilku zawodników i starałem się utrzymać ich tempo. Zostało jakieś 20km do mety. Wszyscy już byliśmy zmęczeni więc tempo także nie było zabójcze. Ostatnie 10km przed Warką wsiadłem na koło i tak podładowałem resztki baterii. Kilka km przed finiszem wyprzedziłem moją „ofiarę” i dałem znak żeby jechał za mną, że go pociągnę na kole trochę. Przycisnęliśmy i przekroczyliśmy długo wyczekiwaną linię mety. Odebrałem medal, piwko bezalkoholowe i zsiadłem z roweru. To był najgorszy moment całego wyścigu. W jednej chwili poczułem skurcz obydwu nóg. Dla mnie było to niesamowity wysiłek ale byłem dumny z siebie, że udało mi się to zrobić.

Linia mety na MG120

Ostatecznie zająłem 67 miejsce na 204 sklasyfikowanych uczestników (bo sporo zawodników nie dojechało) z czasem 6h 30m brutto czyli łączny czas wyścigu. Tego naprawdę się nie spodziewałem. Po weryfikacji z moim licznikiem wyszło mi że miałem łącznie 30 minut przerwy. W sumie to by się zgadzało. Postój w sklepie na uzupełnienie zapasów, gleba, pitstop i kilka fragmentów gdzie z jakiegoś powodu musiałem się zatrzymać. I tak uważam to za świetny czas zwłaszcza jak na mój debiut.

Ślad z mojej jazdy oczywiście znajduje się na mojej Stravie. Mazowiecki Gravel Strava

Co dalej?

Czy MG to mój ostatni wyścig? Na pewno nie. Spodobała mi się taka forma rowerowania. Owszem, trzeba zapłacić wpisowe ale w zamian otrzymuję gotową trasę, jedzenie i picie na trasie i na mecie (nie wspomniałem o tym wcześniej ale był też posiłek regeneracyjny dla finiszerów) oraz pakiet startowy z różnymi gadżetami czy przekąskami. W pakiecie otrzymałem skarpetki oraz czapeczkę kolarską z logiem Mazowieckiego Gravela. Z racji debiutu domówiłem okolicznościową koszulkę. Na pewno będzie o czym wspominać i opowiadać. Nowe doświadczenie, ale na pewno nie ostatnie. I mam przeczucie, że to dopiero początek mojej przygody z wyścigami gravelowymi. Mam ochotę na jeszcze…